W powyższym zakresie wypowiedział się Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 4 maja 2017 r. w sprawie C – 339/15 dotyczącej Luca Vanderborghta, dentysty z siedzibą w Belgii.

Stan faktyczny

L. Vanderbourght umieścił tablicę informacyjną wskazującą jego nazwisko, zawód dentysty, adres strony internetowej i numer telefonu do gabinetu. Dodatkowo, stworzył stronę internetową w celu informowania pacjentów o różnego rodzaju świadczeniach leczniczych, które wykonywał w swoim gabinecie. Nadto, umieścił kilka ogłoszeń w lokalnej prasie.

Z uwagi na fakt, że w Belgii obowiązuje całkowity zakaz bezpośredniej lub pośredniej reklamy leczenia chorób, zranień lub anomalii ust i zębów, wobec L. Vanderbourghta wszczęte zostało postępowanie karne, w toku którego przedłożono Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytanie prejudycjalne o interpretację przepisów Unii Europejskiej w kontekście zakazu reklamy leczenia ust lub zębów.

Zdaniem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej:

1)      Dyrektywę 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącą nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającą dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („dyrektywę o nieuczciwych praktykach handlowych”) należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie przepisom krajowym takim jak przepisy rozpatrywane w postępowaniu głównym, które chronią zdrowie publiczne i godność zawodu dentysty poprzez ogólny i całkowity zakaz wszelkiej reklamy dotyczącej świadczeń leczenia ust i zębów oraz poprzez ustanowienie określonych wymogów co do dyskrecji w zakresie dotyczącym szyldów gabinetów dentystycznych.

2)      Dyrektywę 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego („dyrektywę o handlu elektronicznym”) należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie przepisom krajowym takim jak przepisy rozpatrywane w postępowaniu głównym, które ustanawiają ogólny i całkowity zakaz wszelkiej reklamy dotyczącej świadczeń leczenia ust i zębów, w zakresie, w jakim zakazują one wszelkiej formy informacji handlowych przekazywanych drogą elektroniczną, w tym również poprzez stronę internetową utworzoną przez dentystę.

3)      Artykuł 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym takim jak przepisy rozpatrywane w postępowaniu głównym, które ustanawiają ogólny i całkowity zakaz wszelkiej reklamy dotyczącej świadczeń leczenia ust i zębów.

W treści przedmiotowego wyroku Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej stwierdził , że o ile zasady wykonywania zawodu mogą skutecznie określać ramy treści i formy informacji handlowych, o tyle owe zasady nie mogą zawierać ogólnego i całkowitego zakazu tego rodzaju informacji. Zdaniem Trybunału, ograniczenia wynikające z zastosowania przepisów belgijskich rozpatrywanych w przedmiotowej sprawie, zakazujących w sposób ogólny i całkowity wszelkiej reklamy dotyczącej świadczeń leczenia ust i zębów, wykracza poza to, co jest konieczne do realizacji celów zamierzonych przez te przepisy, tj. ochrony zdrowia publicznego oraz godności zawodu lekarza dentysty.

kamz3

Znajdź Kancelarię:

Dane kontaktowe

  • E-mail

    kancelaria@adwokatzawira.pl

  • Telefon

    600 247 064

  • Adres

    Rynek 11, 34-400 Nowy Targ, (I piętro)

Bez nazwy-1

Kancelaria Adwokacka Magdalena Zawira - Kruk 2017 © Wszelkie prawa zastrzeżone