DSC_8927

Bezpłatne porady prawne w październiku

W każdy poniedziałek października 2017 r. w godzinach od 14.00 do 16.00 udzielać będę darmowych porad prawnych osobom fizycznym i przedsiębiorcom.

Serdecznie zapraszam do siedziby Kancelarii – Rynek 11, Nowy Targ.

sn

Komornik sądowy nie może powiększać opłat egzekucyjnych o podatek VAT

Uchwałą składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 27 lipca 2017 r. do sygn. akt III CZP 97/16 Sąd Najwyższy rozstrzygnął zagadnienie prawne – czy opłata egzekucyjna ustalona przez komornika sądowego na podstawie art. 49 ust. 1 u.k.s.e. winna być powiększona o należność z tytułu podatku od towarów i usług, czy też zawiera w sobie kwotę podatku VAT.

Sąd Najwyższy wskazał, że Komornik sądowy nie może podwyższyć opłaty egzekucyjnej, pobieranej na podstawie art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (jedn. tekst: Dz.U. z 2016 r., poz. 1138 ze zm.), o podatek od towarów i usług.

Cytowana uchwała rozwiewa wątpliwości, które pojawiły w tej kwestii po wydaniu interpretacji ogólnej Ministra Finansów w dniu 9 czerwca 2015 r., zgodnie z którą czynności wykonywane przez komorników należy uznać za świadczenie usług za wynagrodzeniem, podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT (Dz.Urz. Min. Fin. 2015, poz. 41).

Jak opisano w komunikacie o sprawach rozstrzygniętych przez Sąd Najwyższy – Sąd Najwyższy w powiększonym składzie wskazał, że zagadnienie leży na pograniczu prawa administracyjnego i prawa cywilnego procesowego. Z tego względu, że rozstrzyganie zagadnień podatkowych nie należy do sądów powszechnych spojrzenie Sądu Najwyższego ma miejsce z perspektywy tych przepisów, o których musi orzekać w zakresie jaki jest niezbędny do rozpatrywania sprawy przez sąd. Opłata egzekucyjna tylko z punktu widzenia komornika to wynagrodzenie za świadczone usługi, ale dla dłużnika to opłata o charakterze daniny, opłaty publicznoprawnej zbliżonej do opłat sądowych, którą dłużnik ponosi za prowadzenie egzekucji. Ta należność publicznoprawna jest określona w ustawie o komornikach i egzekucji bardzo ściśle; w art. 49 ust 1 stanowczo wskazano jak ma być obliczona i jak jest jej wysokość.
Nie ma podstaw do doliczania do daniny publicznej kolejnej daniny jaką jest podatek. Sąd Najwyższy przypomniał, że zgodnie z art. 84 Konstytucji każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków, określonych w ustawie. Podatek od towarów i usług jest oczywiście określony w ustawie, ale nie w taki sposób, który by pozwalał na doliczane go do opłat egzekucyjnych. Takiego przepisu, który by na to pozwalał nie ma – podkreślił Sąd Najwyższy.

dentist-428645_1920

Ogólny i całkowity zakaz reklamy lekarzy dentystów jest sprzeczny z prawem Unii Europejskiej

W powyższym zakresie wypowiedział się Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 4 maja 2017 r. w sprawie C – 339/15 dotyczącej Luca Vanderborghta, dentysty z siedzibą w Belgii.

Stan faktyczny

L. Vanderbourght umieścił tablicę informacyjną wskazującą jego nazwisko, zawód dentysty, adres strony internetowej i numer telefonu do gabinetu. Dodatkowo, stworzył stronę internetową w celu informowania pacjentów o różnego rodzaju świadczeniach leczniczych, które wykonywał w swoim gabinecie. Nadto, umieścił kilka ogłoszeń w lokalnej prasie.

Z uwagi na fakt, że w Belgii obowiązuje całkowity zakaz bezpośredniej lub pośredniej reklamy leczenia chorób, zranień lub anomalii ust i zębów, wobec L. Vanderbourghta wszczęte zostało postępowanie karne, w toku którego przedłożono Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytanie prejudycjalne o interpretację przepisów Unii Europejskiej w kontekście zakazu reklamy leczenia ust lub zębów.

Zdaniem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej:

1)      Dyrektywę 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącą nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającą dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („dyrektywę o nieuczciwych praktykach handlowych”) należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie przepisom krajowym takim jak przepisy rozpatrywane w postępowaniu głównym, które chronią zdrowie publiczne i godność zawodu dentysty poprzez ogólny i całkowity zakaz wszelkiej reklamy dotyczącej świadczeń leczenia ust i zębów oraz poprzez ustanowienie określonych wymogów co do dyskrecji w zakresie dotyczącym szyldów gabinetów dentystycznych.

2)      Dyrektywę 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego („dyrektywę o handlu elektronicznym”) należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie przepisom krajowym takim jak przepisy rozpatrywane w postępowaniu głównym, które ustanawiają ogólny i całkowity zakaz wszelkiej reklamy dotyczącej świadczeń leczenia ust i zębów, w zakresie, w jakim zakazują one wszelkiej formy informacji handlowych przekazywanych drogą elektroniczną, w tym również poprzez stronę internetową utworzoną przez dentystę.

3)      Artykuł 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym takim jak przepisy rozpatrywane w postępowaniu głównym, które ustanawiają ogólny i całkowity zakaz wszelkiej reklamy dotyczącej świadczeń leczenia ust i zębów.

W treści przedmiotowego wyroku Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej stwierdził , że o ile zasady wykonywania zawodu mogą skutecznie określać ramy treści i formy informacji handlowych, o tyle owe zasady nie mogą zawierać ogólnego i całkowitego zakazu tego rodzaju informacji. Zdaniem Trybunału, ograniczenia wynikające z zastosowania przepisów belgijskich rozpatrywanych w przedmiotowej sprawie, zakazujących w sposób ogólny i całkowity wszelkiej reklamy dotyczącej świadczeń leczenia ust i zębów, wykracza poza to, co jest konieczne do realizacji celów zamierzonych przez te przepisy, tj. ochrony zdrowia publicznego oraz godności zawodu lekarza dentysty.

testament-229778_640 (1)

Zrzeczenie się prawa do zachowku jest dopuszczalne

Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 17 marca 2017 r. do sygn. akt: III CZP 110/16 stwierdził, że dopuszczalne jest zawarcie umowy zrzeczenia się prawa do zachowku pomiędzy przyszłym spadkodawcą i uprawnionym do zachowku spadkobiercą ustawowym, na podstawie stosowanego odpowiednio art. 1048 k.c., pomimo zakazu sformułowanego w art. 1047 k.c.

W powyższy sposób Sąd Najwyższy rozstrzygnął wątpliwości pojawiające się na tle regulacji art. 1047 k.c., zgodnie z którym co do zasady umowa o spadek po osobie żyjącej jest nieważna oraz art. 1048 k.c. dopuszczającego możliwość zrzeczenia się dziedziczenia przez spadkobiercę ustawowego.

Dopuszczalność umownego zrzeczenia się prawa do zachowku umożliwia skuteczniejsze „uporządkowanie” spraw majątkowych na wypadek śmierci.

aircraft-464296_640 (1)

Roszczenie pasażera o odszkodowanie przedawnia się z upływem roku

Roszczenie o odszkodowanie przewidziane w art. 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91, przedawnia się w terminie rocznym na podstawie art. 778 k.c.

Tak wskazał Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 17 marca 2017 r., sygn. akt: III CZP 111/16.

architecture-1867426_1920

Skutki powstania wspólnoty mieszkaniowej

Jakie obowiązki formalnoprawne powoduje powstanie wspólnoty mieszkaniowej – nawet małej?

Ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości, tworzy wspólnotę mieszkaniową. Wspólnota mieszkaniowa może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozwana. (art. 6 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali).

Powyższe oznacza, że w momencie wyodrębnienia pierwszego lokalu w nieruchomości wielolokalowej, jeśli chociaż jeden lokal należy do innej osoby niż dotychczasowy właściciel, z mocy prawa powstaje wspólnota mieszkaniowa.

O ile okoliczność powyższa nie budzi wątpliwości w przypadku dużych nieruchomości, np. kamienic czy bloków, to niejednokrotnie zapominają o niej właściciele samodzielnych lokali wyodrębnionych w małych budynkach. Sytuacja taka ma miejsce np. po zniesieniu współwłasności budynku mieszkalnego (nawet jedno – czy dwurodzinnego) poprzez wydzielenie samodzielnych lokali mieszkalnych.

Powstanie wspólnoty mieszkaniowej, nawet wspólnoty składającej się jedynie z dwóch właścicieli lokali, rodzi obowiązki rejestrowe. Wspólnota mieszkaniowa jako jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej podlega zgłoszeniu do Urzędu Skarbowego i Urzędu Statystycznego, na skutek czego nadawane są jej NIP i REGON.

Każda wspólnota mieszkaniowa jest co do zasady podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych.

Po nadaniu NIP i REGON wspólnota mieszkaniowa może założyć rachunek bankowy, np. na potrzeby utworzenia funduszu remontowego.

holiday-house-177401_1280

Samoistny posiadacz nieruchomości oddanej w użytkowanie wieczyste może nabyć jej własność przez zasiedzenie

Sąd Najwyższy w uchwale składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 9 grudnia 2016 r. orzekł, że samoistny posiadacz nieruchomości oddanej w użytkowanie wieczyste może nabyć jej własność przez zasiedzenie.

W ten sposób rozstrzygnięte zostały wątpliwości pojawiające się w tej kwestii na tle obowiązującego prawa oraz orzecznictwa sądowego.

banknote-1396351_1920

Przedsiębiorca częściej wykona przelew

Od dnia 1 stycznia 2017 r. przedsiębiorca częściej wykona przelew.

Zmniejszyła się jednorazowa wartość transakcji, od której uzależniony jest obowiązek przedsiębiorcy przyjęcia lub dokonania płatności związanej z działalnością gospodarczą za pośrednictwem rachunku płatniczego.
Kwota ta wynosi obecnie 15 000 złotych, w miejsce dotychczasowej kwoty 15 000 Euro.

time-371226_1920

Termin do wykonania czynności w prawie cywilnym nie upłynie w sobotę

W dniu 1 stycznia 2017 r. zmianie uległa treść art. 115 kodeksu cywilnego. Zgodnie z jego nowym brzmieniem „Jeżeli koniec terminu do wykonania czynności przypada na dzień uznany ustawowo za wolny od pracy lub na sobotę, termin upływa następnego dnia, który nie jest dniem wolnym od pracy ani sobotą.”
W praktyce oznacza to, że jeśli w sobotę odbierzemy pismo z sądu, zobowiązujące nas do podjęcia działania w terminie 7 dni od dnia odbioru pisma, to termin na działanie upłynie nie po 7 dniach – w kolejną sobotę – jak do tej pory, ale w najbliższy po kolejnej sobocie dzień, który nie jest dniem wolnym od pracy lub sobotą, czyli w poniedziałek (o ile z powodu przypadającego na niego święta nie jest dniem uznanym ustawowo za wolny od pracy).
Zmiana ta wprowadza rozwiązanie, które do tej pory funkcjonowało w postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

kamz3

Znajdź Kancelarię:

Dane kontaktowe

  • E-mail

    kancelaria@adwokatzawira.pl

  • Telefon

    600 247 064

  • Adres

    Rynek 11, 34-400 Nowy Targ, (I piętro)

Bez nazwy-1

Kancelaria Adwokacka Magdalena Zawira - Kruk 2017 © Wszelkie prawa zastrzeżone